خلوتی با مشتاق اصفهانی
شمارهٔ ۱۵۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
پی چه گلبن بختم گل مراد دهدکه تا دهد فلکش چیند و بباد دهد
۲
می‌ست تلخ جدائی که میکشد ساقیاز این شرابم اگر جرعه زیاد دهد
۳
معاشران ز پی صحبت تو مدهوشندتر از حسرت ما ز آن میان که یاد دهد
۴
ازو مراد طلب عالمی و من خاموشکه لطف دوست مرا باید آنچه داد دهد
صفحهٔ ۱ از ۳