خلوتی با مشتاق اصفهانی
شمارهٔ ۲۱۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای کس من در جهان گر جز تو کس می‌داشتمشِکوه می‌کردم ز جورت تا نفس می‌داشتم
۲
از کمین برخواست صیاد وز ره برچید دامز آشیان ای کاش راهی در قفس می‌داشتم
۳
نالهٔ من بس ضعیف و محمل او دور کاشجا به پای ناقه‌اش همچون جرس می‌داشتم
۴
کی به رندی می‌زدم از شحنه‌ام گر بود باکمی نمی‌خوردم اگر بیم از عسس می‌داشتم
صفحهٔ ۱ از ۲