خلوتی با ادیب صابر
شمارهٔ ۶۷
قصاید
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بستد ز من آن پسته‌دهن دل به دو باداماز پسته و بادام که سازد به از او دام؟,
۲
چون پسته گشادم دهن اندر صفت اوباشد که به من بگذرد آن چشم چو بادام
۳
تا ننگرد این دیده در آن روی چو خورشیدچون چرخ نبینند مرا ساعتی آرام
۴
گر در نگرم هیچ بدان عارض چون ماهدیده دَمَدم همچو سپهر از همه اندام
صفحهٔ ۱ از ۱۱