خلوتی با نظیری نیشابوری
شمارهٔ ۲۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
غبار از دل به مژگان روبم و بینم نشانش رابه آب دیده شویم خاک و جویم آستانش را
۲
ز مستی‌های شوق آن بلبل شوریده‌احوالمکه نشناسد اگر صدبار بیند آشیانش را
۳
اثر می‌کرد گاهی ناله‌ام، از بس که نالیدمکنون از ناله من خواب آید پاسبانش را
۴
همه در عشق او از رشک با من دشمن جانندکه با من مهربان سازد دل نامهربانش را
صفحهٔ ۱ از ۲