خلوتی با نظیری نیشابوری
شمارهٔ ۱۳۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
شب از فسانه ام ز جنون خانه پر شدستوز گریه ام دیار ز ویرانه پر شدست
۲
زان طره کی شکایت آشفتگی رسدما را که زلف او چو کف شانه پر شدست
۳
ترسم به لاله و سمن او زیان رسدطرف چمن ز سبزه بیگانه پر شدست
۴
افکنده پرده از رخ ساقی نسیم صبحدیر و حرم ز نعره مستانه پر شدست
صفحهٔ ۱ از ۲