خلوتی با نظیری نیشابوری
شمارهٔ ۱۳۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
جزای حسن عمل در شریعت عربیستبه عرف عفو نکردن گناه بی ادبیست
۲
سواد دل ز می سالخورده روشن کنکه عینک بصرش ز آبگینه حلبیست
۳
قبول بی هنران ز التفات معشوق استعنایت ازلی را نشانه بی سببیست
۴
جمال حال شود ترجمان استحقاقدلیل آب جگر تفتگی و تشنه لبیست
صفحهٔ ۱ از ۳