خلوتی با نظیری نیشابوری
شمارهٔ ۱۳۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
عشق مرا زبان حکایت بریدنیستمکتوب سر به مهر دلم ناشنیدنیست
۲
رازی که در دلست ز دل بایدم نهفتگل های ناشکفته این باغ چیدنیست
۳
جلد و بیاض و دفترم از راز دل پر استچشمم به هرچه می افتد از هم دریدنیست
۴
از سینه تا به چند برآم فرو برماین نیم قطره خون که ز مژگان چکیدنیست
صفحهٔ ۱ از ۳