خلوتی با نظیری نیشابوری
شمارهٔ ۱۴۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
عطاش را نه صوابست و نه خطا باعثبس است بهر گرم ناله گدا باعث
۲
اگرچه رزق گدا بازپس نمی گرددمقدرست که می گرددش عطا باعث
۳
خزان درود و سحاب آب داد و دهقان کشتببین که برد و که پرورد و شد چه ها باعث
۴
جنون عشق ز تقدیر بود من چه کنم؟به بوی گل که شدم مست شد صبا باعث
صفحهٔ ۱ از ۳