خلوتی با نظیری نیشابوری
شمارهٔ ۳۲۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دهر پرفتنه و شورست ز چشم سیهشدار از چشم بد خلق خدایا نگهش
۲
هرکه را باعث عصیان و خطا عشق شودملک از رشک بسوزد که نویسد گنهش
۳
پر مگو خواجه که عشرتگه ما روشن ازوستهمه جا هست، ولی در همه دل نیست رهش
۴
دل هرکس که درین غمکده صحرا گرددناگهان یوسف کنعان به در آید ز چهش
صفحهٔ ۱ از ۳