خلوتی با نظیری نیشابوری
شمارهٔ ۳۲۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از خوی کریم تو گنه گشت فراموششرمنده نماندیم زهی عفو خطاپوش
۲
دل راه تو پویید و نهد بر سر و جان پایجان دست تو بوسید و زند بر دل و دین دوش
۳
جز بر تو نخوانم که ندرد ورقم بختجز از تو نپرسم که نتابد فلکم گوش
۴
گویا سخن عشق تو شد قوت خردهاکاندم که کنم وصف تو در دام فتد هوش
صفحهٔ ۱ از ۳