خلوتی با نظیری نیشابوری
شمارهٔ ۳۲۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
داشتم از درد جدایی خروشدل چو تو را یافت زبان شد خموش
۲
غم نخوردم غایب من حاضر استمژده دل می رسد از لب به گوش
۳
گر نرسد بوی تو هر صبحدمتا سحر حشر نیایم به هوش
۴
هر که هوای تو به جنت بردساعد حورا شودش بار دوش
صفحهٔ ۱ از ۳