خلوتی با نظیری نیشابوری
شمارهٔ ۳۷۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
جگر به خنده همی‌سوز و بر کران می‌غلتگهر به نکته همی‌ریز و در میان می‌غلت
۲
ز جعد خویش گلستان نما شبستان راخیال سبزه و سنبل کن و بر آن می‌غلت
۳
اگر چو نخل مرادم به بر نمی‌آییچو آرزوی دلم در میان جان می‌غلت
۴
ز درس و مدرسه کاری به نقد نگشایدپیاله می‌کش و بر فرش گلسِتان می‌غلت
صفحهٔ ۱ از ۲