خلوتی با نظیری نیشابوری
شمارهٔ ۴۷۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چه خوشست از دو یکدل سر حرف باز کردنسخن گذشته گفتن گله را دراز کردن
۲
گهی از نیاز پنهان نظری به مهر دیدنگهی از عتاب ظاهر نگهی به ناز کردن
۳
اثر عتاب بردن ز دل هم اندک اندکبه بدیهه آفریدن، به بهانه ساز کردن
۴
تو اگر به جور سوزی ز جفاکشان نیایدبجز از دعای جانت ز سر نیاز کردن
صفحهٔ ۱ از ۲