خلوتی با واعظ قزوینی
شمارهٔ ۶۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گر به رنگش لاله یی باشد به دامن کوه راچون صدا حیف است گرد سر نگشتن کوه را
۲
سیل کوه از جا اگر بنیاد شهری میکندمیکند از جای سیل گریه من کوه را
۳
عیب تو خواهی نگوید خصم، عیب او مگوبا خموشی میتوان خاموش کردن کوه را
۴
میخورد زخم جفا، هرکس که دارد جوهریتیشه بر دل میزنند از بهر معدن کوه را
صفحهٔ ۱ از ۳