خلوتی با واعظ قزوینی
شمارهٔ ۲۲۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دیو خویان راست، باهم روز شب دیوان پوچجملگی، با دعوی آزادگی قربان پوچ
۲
با تهیدستی، ز عالم نیست ما را هیچ غمشاد با هیچیم ما، چون پسته خندان پوچ
۳
مجلسی هرگز نشد بی قیل و قال ملک و مالمغز ما را پوچ کردند این سبک مغزان پوچ
۴
دوستارانی که خواهی نان خوری ز امدادشانسخت روی و سست بنیادند، چون دندان پوچ
صفحهٔ ۱ از ۲