خلوتی با واعظ قزوینی
شمارهٔ ۵۶۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
پسند دوست نبود خود پسندیمن و بیچارگی و دردمندی
۲
قدم مگذار از پستی ببالاکه بد افتادنی دارد بلندی!
۳
ز حق چشم دلت را بسته دنیاکه باشد کار جادو چشم بندی
۴
نباشد چون گلاب و گل گواهیکه ریزد آبرو از هرزه خندی
صفحهٔ ۱ از ۲