خلوتی با واعظ قزوینی
شمارهٔ ۶
ابیات پراکنده
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز درویشان بیقدر است رفعت اهل دولت راز پهلوی پری یابد هما اوج سعادت را
۲
کشد دریای رحمت، تنگ چون مادر در آغوشتبرون کن از سر خود چون حباب این باد نخوت را
صفحهٔ ۱ از ۱