خلوتی با واعظ قزوینی
شمارهٔ ۲۸
ابیات پراکنده
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
کنی گر آشنای درد جهان غفلت آیین رابه چشمت چون نمک بر زخم سازد خواب شیرین را
۲
ره عشق است، با این عزمهای سست نتواند شدکه بر آتش زدن نبود میسر پای چوبین را
صفحهٔ ۱ از ۱