خلوتی با صفای اصفهانی
شمارهٔ ۱۳۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
با دوصد ناز ز من دوش به راه عجبیبرده ماه عجبی دل به نگاه عجبی
۲
طالب زلف تو دل بود شد ایدر ز نخستبه گناه عجبی رفت به چاه عجبی
۳
من و چشم سیهش روز جهان کرد خرابمن ز آه عجبی او ز نگاه عجبی
۴
تا شدم خاک نشین در میخانه عشقدستگاه عجبی دارم و جاه عجبی
صفحهٔ ۱ از ۲