خلوتی با یغمای جندقی
شمارهٔ ۸۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
فرق است زنخشب که مه از چاه بر آیدبا خلخ رویت که چه از ماه بر آید
۲
هرگز نکند آنکه کند ناوک مژگانآه سحری کز دل آگاه بر آید
۳
گر روز قیامت به سر زلف تو بندندبا طول شب هجر تو کوتاه بر آید
۴
کاهیده تنم دید و به سنگین دلش افزودخود کوه ندیدیم که از کاه بر آید
صفحهٔ ۱ از ۳