خلوتی با یغمای جندقی
شمارهٔ ۹۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
غوشه کردیم به جوهر می گلگون افزودراست شد راست که کم نیست کهَر هم ز کبود
۲
جز توکت کاست خط و مبلغی افزود به حسننشنیدیم زیانی که شود مایه سود
۳
آخرش آن گره از طره گشادم با دستکه همی شانه به دندان نتوانست گشود
۴
دیده بس اشک بر آن چاه زنخندان پرداختسینه بس آه بر آن زلف رسن گر پیمود
صفحهٔ ۱ از ۲