خلوتی با یغمای جندقی
شمارهٔ ۴۶ - به نواب نیرالدوله نگاشته
بخش دوم
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از تو دورم و ای من این زندگینیست الا مایه شرمندگی
۲
قربانت شوم، تا حال دو مرتبه قرب اندیش گشته، نقصان سعادت بخت و فقدان حضور اشرف مایه محرومی شد، فرد:
۳
هر شب و روزی که بی تو می رود از عمرهر نفسی میرود هزار غرامت
۴
باری میل امثال ما به ملاقات والا همان قصه تشنه به فرات است و حکایت اسکندر به آب حیات، اینک منتظر اشارتیم، اگر مجالی هست دولت دستبوس حاصل و الا رفع زحمت کرده سر خویش گیریم. باقی فدایت.
صفحهٔ ۱ از ۱