خلوتی با حکیم نزاری
بخش ۳ - حکایت
باب دوازدهم - در تضرّع و خاتمت کتاب
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
عزیزی که با فقر پیوند داشتیکی خوب شایسته فرزند داشت
۲
در آن بد که عزم معالی کنددل از مهر فرزند خالی کند
۳
مگر از سر کوچه ای می گذشتسگی خیره با وی هماویز گشت
۴
قضا را پدر ناگه آنجا رسیدپسر را درافتاده با سگ بدید
صفحهٔ ۱ از ۱۵