خلوتی با خواجوی کرمانی
شمارهٔ ۱۲ - فی مدح صاحب الاعظم ناصر الدولة و الدین علی
قصاید
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چون لعل آفتاب بر آمد زکان چرخبفروخت شمع مشرقی از شمعدان چرخ
۲
شهباز آتشین پر خور چون هوا گرفتپرواز کرد زاغ شب از آشیان چرخ
۳
دلو زحل فرو شده بود آن نفس بچاهکز خیط شمس تافته شد ریسمان چرخ
۴
بشکفت سبزه زار سپهری چو شد رواناز تیغ کوه چشمه آتش فشان چرخ
صفحهٔ ۱ از ۱۲