خلوتی با خواجوی کرمانی
شمارهٔ ۱۸ - فی مدح الصاحب السعید رکن الدین عمید الملک طاب ثراه
قصاید
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بوقت خنده ز لعل تو جان فرو ریزدبگاه جلوه ز سروت روان فرو ریزد
۲
چو جعد شانه کنی صد هزار دل بینیکزان دو سلسله دلستان فرو ریزد
۳
وگر گره ز شکنج نقوله بگشائیچو باد عنبرت از ضمیران فرو ریزد
۴
بیاد لعل تو هر لحظه خون ز مژگانمچو دانه گهر از ریسمان فرو ریزد
صفحهٔ ۱ از ۱۱