خلوتی با خواجوی کرمانی
شمارهٔ ۱۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای لب میگون تو هم شکر و هم شرابوی دل پرخون من هم نمک و هم کباب
۲
خطّ و لب دلکشت طوطی و شکرّستانزلف و رخ مهوشت تیره شب و ماهتاب
۳
موی تو و شخص من پر گره و پرشکنچشم تو و بخت من مست می و مست خواب
۴
گر تو بتیغم زنی کز نظرم دور شوسایه نگردد جدا ذرّه ئی از آفتاب
صفحهٔ ۱ از ۳