خلوتی با خواجوی کرمانی
شمارهٔ ۸۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گر سر صحبت این بی سرو پایت باشدبر سرو چشم من دلشده جایت باشد
۲
پای اگر بر سر من مینهی اینک سرو چشمسرم آنجا بود ای دوست که پایت باشد
۳
بنده چون زان تو و بنده سراخانه ی تستهر زمان از چه سبب عزم سرایت باشد
۴
ببگهست امشب و وقتی خوش و باران سرمستدر چنین وقت تمنای کجایت باشد
صفحهٔ ۱ از ۳