خلوتی با خواجوی کرمانی
شمارهٔ ۱۱۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دامن گل نبرد هر که ز خار اندیشدمهره حاصل نکند هر که زمار اندیشد
۲
دُر نیارد بکف آنکس که ز دریا ترسدنخورد باده هر آنکو ز خمار اندیشد
۳
هر کرا نقش نگارنده مصوّر گرددنقش دیوار بود گو زنگار اندیشد
۴
تو چه یاری که نداری غم و اندیشه ی یاریاری آنست که یار از غم یار اندیشد
صفحهٔ ۱ از ۳