خلوتی با خواجوی کرمانی
شمارهٔ ۲۰۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بلبل خوش سرای شد مطرب مجلس چمنمطربه ی سرای شد بلبل باغ انجمن
۲
خادم عیشخانه کو تا بکشد چراغ رازانک زبانه می زند شمع زمرّدین لگن
۳
ساقی دلنواز گو داد صبوحیان بدهمطرب نغمه سازگو راه معاشران بزن
۴
هر سحری که نسترن پرده ز رخ برافکندباد صبا ببوی گل رو بچمن نهد چو من
صفحهٔ ۱ از ۳