خلوتی با رفیق اصفهانی
شمارهٔ ۱۳۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ندانستی گرم شاد از نگاه گاه گاه خودچرا یکباره ام محروم کردی از نگاه خود
۲
رقیبم در بهشت وصل و من در دوزخ هجراننمی دانم ثواب او نمی یابم گناه خود
۳
کشم گر آه گرمی سوزد آهم چرخ را دانمنمی دانم چرا من خود نمی سوزم ز آه خود
۴
تو بر من می کنی بیداد و من داد از تو می خواهممکن بیداد ای بیدادگر بر دادخواه خود
صفحهٔ ۱ از ۲