خلوتی با رفیق اصفهانی
شمارهٔ ۱۴۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
در نیکوئی آفت جهان شدنیکوتر از این نمی توان شد
۲
آن عارض چون هلال شد بدرآن قدر چو نارون روان شد
۳
هم فتنهٔ خاص گشت و هم عامهم آفت پیر و هم جوان شد
۴
سرحلقه ی مهوشان شیرازسر خیل بتان اصفهان شد
صفحهٔ ۱ از ۳