خلوتی با صفایی جندقی
شمارهٔ ۱۱۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
صفایی مگر ز نو نگاری دگر گرفتکه پیرانه سر دگر جوانی ز سر گرفت
۲
بدین رای و رو ترا که یارد ملک شمردبدین خلق و خو ترا که تاند بشر گرفت
۳
تو با این وفا و مهر دل و دیده اش نبودبه مهر آن بی وفا که دل ز مهر تو برگرفت
۴
زبان کوکش از بیان شکر ریزد از دهانخجل آنکه از عمی رخت را قمر گرفت
صفحهٔ ۱ از ۲