خلوتی با صفایی جندقی
شمارهٔ ۳۰۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
غمت گرفت فضای دلم چنان که در آننمانده یکسر مو جای فکرت دگران
۲
به قید زلف تو دل تا کمند الفت بستگسست رشته مهر و وفای سیم بران
۳
مثال موی و میانت مرا رود ز نظراگر دقایق حکمت رود به گوش گران
۴
ملامتم نکند هرکست که دیده و لیکمنت چگونه نیابم به چشم بی بصران
صفحهٔ ۱ از ۲