خلوتی با میرزا حبیب خراسانی
شمارهٔ ۳۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خوبی بخوش اندامی و سیمین ذقنی نیستحسن آیت روح است بنازک بدنی نیست
۲
این حسن قبولی است خدا داده بخوباناز موهبت غیب که جانی است، تنی نیست
۳
این واعظ اگر چند سخن سنج و سخنگو استچون پیر خرابات بشیرین سخنی نیست
۴
این دیر مغان است و همه مست و خرابندایشیخ برو محفل مائی و منی نیست
صفحهٔ ۱ از ۳