خلوتی با میرزا حبیب خراسانی
شمارهٔ ۵۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
این کیست که او پرده ز رخسار کشیده استسرمست و چمان جانب گلزار چمیده است
۲
در دشت چنین لاله خودرو نشکفته استدر باغ چنین میوه شیرین نرسیده است
۳
چون است که هر کس که طمع کرده بدان باغزین لاله و گل غیرخس و خار نچیده است
۴
دانی بحقیقت که گلی بوی نکرده استهر کس که بپایش سرخاری نخلیده است
صفحهٔ ۱ از ۲