خلوتی با میرزا حبیب خراسانی
شمارهٔ ۱۰۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تو را مسجد مرا میخانه ای شیختو را سبحه مرا پیمانه ای شیخ
۲
تو را ورد سحرگاهی و ما راهمه شب ناله مستانه ای شیخ
۳
زنخ کم زن که در گوش من آیدهمه افسون تو افسانه ای شیخ
۴
مکن عیب من از ویرانه گردیمرا گنجی است در ویرانه ای شیخ
صفحهٔ ۱ از ۳