خلوتی با میرزا حبیب خراسانی
شمارهٔ ۱۳۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ابر اندک ترشحی داردآسمان قطره قطره می بارد
۲
وقت آن شد که باز ساقی بزمهمتی سوی عشق بگمارد
۳
چشم مخمور و زلف آشفتهدست سوی قدح فراز آرد
۴
مست و مستانه سوی محفل عیشقدم از روی ناز بگذارد
صفحهٔ ۱ از ۳