خلوتی با میرزا حبیب خراسانی
شمارهٔ ۱۶۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خوشا شراب و جوانی و می ببانگ سرودتنعمی به از این در جهان نخواهد بود
۲
نگار مهوش و ساقی بحالت مستیشراب بی غش و صافی بناله دف و رود
۳
گر این بپای شود هست گلبنی بی خارور آن بدست فتد هست آتشی بی دود
۴
دو دوست دست بهم داده سر خوش از بادهکنار سبزه و آب روان بگفت و شنود
صفحهٔ ۱ از ۲