خلوتی با میرزا حبیب خراسانی
شمارهٔ ۱۹۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گوهر خود را هویدا کن کمال این است و بسخویش را در خویش پیدا کن کمال این است و بس
۲
سنگ دل را سرمه کن در آسیای رنج و درددیده را زین سرمه بینا کن کمال این است و بس
۳
هم نشینی با خدا خواهی اگر در عرش ربدر درون اهل دل جا کن کمال این است و بس
۴
هر دو عالم را بنامت یک معما کرده اندای پسر حل معما کن کمال این است و بس
صفحهٔ ۱ از ۳