خلوتی با میرزا حبیب خراسانی
شمارهٔ ۲۵۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بار دیگر یارجویان بر در دیار آمدیمبا دو صد خواری بدین فرخنده در بار آمدیم
۲
از کمال شرمساری با دو صد عجز و نیازبا امید عفو و با تقصیر بسیار آمدیم
۳
از مذلت حلقه آسا سر نهاده در برشسایه وار افتاده اندر پای دیوار آمدیم
۴
کار ما بسیار اگر دشوار و صعب افتاده بودچون تو آسان میکنی هر کار دشوار، آمدیم
صفحهٔ ۱ از ۳