خلوتی با میرزا حبیب خراسانی
شمارهٔ ۲۵۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
از باده دوش سخت مخمورماز درد خمار سخت رنجورم
۲
از باده شدم خراب سخت ای ترکهم باده کند دو باره معمورم
۳
من مرده ام و توئی سرافیلموین باده ناب نفخه صورم
۴
باده بدهم که زنده گردم بازکز باده بسان مرده گورم
صفحهٔ ۱ از ۳