خلوتی با میرزا حبیب خراسانی
شمارهٔ ۲۶۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بگشای در خانه که نره گدائیمگر تو نگشائی بشکستن بگشائیم
۲
گر میندهیمان بگدائی و بزفتییکبوسه ز لعل تو بدزدی بربائیم
۳
با ما بوفا کوش که ما اهل وفائیمما را بصفا باش که ما اهل صفائیم
۴
روزی قند آخر که سر زلف تو گیریموقتی شود آخر که لب لعل تو خائیم
صفحهٔ ۱ از ۳