خلوتی با میرزا حبیب خراسانی
شمارهٔ ۲۷۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خیز ای بت شنگول و بده باده که مستیموان بزم مهیا کن و آماده که مستیم
۲
امشب بده آن باده و فردا بسر کویبنگر همه را بی خبر افتاده که مستیم
۳
زاندازه فزون تر مکن امشب که سزانیستبا من سخن ای ترک پریزاده که مستیم
۴
دل محفل ما بیخردان سخت بهش باشای کاشغری روی بت ساده که مستیم
صفحهٔ ۱ از ۲