خلوتی با میرزا حبیب خراسانی
شمارهٔ ۳۱۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
من بدین کهنه دلق و کهنه کلاهنکنم سر فرو به افسر شاه
۲
روی ناخوب و خوی نامرغوبمیزنم طعنه ها بمهر و بماه
۳
بتو زیبنده شد بنقارهزدن ایصاحب سریر و کلاه
۴
که مرا تاج فقر وتخت قنوعبرتر است از هزار افسروگاه
صفحهٔ ۱ از ۲