خلوتی با میرزا حبیب خراسانی
شمارهٔ ۳۴۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
یک امشبی که تو آسوده در کنار منیچه می‌شود که رخ از من به دیگری نکنی؟
۲
فدای جان تو بادا روان جان و تنمکه راحت دل و آرام جان، روان تنی
۳
چه می‌شود که شبی با دو صد تکبر و نازبه همدمیِ من دلفکار، صبح کنی
۴
من ایستاده بپا، بنده‌وار، سر در پیشتو شاهوار، به تختِ جلال تکیه زنی
صفحهٔ ۱ از ۲