خلوتی با میرزا حبیب خراسانی
شمارهٔ ۳۵۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا چند کند دست تو با زلف تو بازیتا چند کند غمزه تو دست درازی
۲
با زلف پریشیده چه اندیشه کنی بازکش گاه سرافکنده کنی گه بفرازی
۳
گاهیش ببری سرو گه بر شکنی پشتگاهیش بخواری فکنی گه بنوازی
۴
کس مشک بر آتش نگذارد، ز چرا تواین مشک بر آن آتش رخسار گدازی
صفحهٔ ۱ از ۲