خلوتی با کوهی
شمارهٔ ۱۳۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سر زلفین تو شد رشته جان همه کسلعل و یاقوت لبت قوت روان همه کس
۲
تا تو آب دهن انداخته ای در دل خاکپر شد از شهد و شکر کاسه وخوان همه کس
۳
بسکه ذکر دهن و فکر لبانش کردیگمشد از هر دو جهان نام و نشان همه کس
۴
گر رقیب تو مرا راند از این در بجفاگشته ام خاک کف پای سگان همه کس
صفحهٔ ۱ از ۲