خلوتی با کوهی
شمارهٔ ۲۰۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
زلفت گشاده عنبر سارا گره گرهبر بست و داد باد صبا را گره گره
۲
گل لخت لخت جامه بیاد تو چاک زدبگشاد غنچه بند قبا را گره گره
۳
می بست و می گشاد بهر جا که می رسیدسیلاب اشک دیده ما را گره گره
۴
چون باد صبح خفته ز مردم شب درازروحم گشاده جعد شما را گره گره
صفحهٔ ۱ از ۳