خلوتی با بلند اقبال
شمارهٔ ۳۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
این کیست که آفت زن و مرداستنازک اندام وناز پرورد است
۲
از زلف چو سنبل وبه خط ریحاناز قد چوصنوبر وبه رخ ورد است
۳
بی روی سپید وبی خط سبزشروزم سیه است وچهره ام زرد است
۴
مرهم ننهم کزومرا زخم استدرمان نکنم کزو مرا درد است
صفحهٔ ۱ از ۲