خلوتی با صابر همدانی
شمارهٔ ۲۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گر دل آیینه رویت را مجسم می‌کندجلوه‌گاهی از صفای دل فراهم می‌کند
۲
وقت آن کس خوش، که اندر پرتو روشندلیروز و شب چون مهر و مه خدمت به عالم می‌کند
۳
خوی بد را آنکه رجحان می‌دهد بر خلق نیکجنت خود را مبدل بر جهنم می‌کند
۴
گریهٔ شب خاطرت خندان کند چون روی صبحباغ را آثار شبنم سبز و خرم می‌کند
صفحهٔ ۱ از ۳